مهر آمد……….مگر میشود یاد مهر کرد بدون یاد میناب…

مهر از راه رسیده است؛ با زنگی که دوباره در مدرسه‌ها طنین‌انداز می‌شود و با کودکانی که قدم به سالی تازه از زندگی خود می‌گذارند.

در پیام رهبر معظم انقلاب به مناسبت آغاز سال تحصیلی، بازگشایی مدارس و دانشگاه‌ها نویدبخش نشاط، امید و حرکت به سوی آینده‌ای روشن دانسته شده و بر ضرورت مجهز شدن نسل جوان به علم، تقوا، دانایی و توانایی تأکید شده است؛ همچنین از دانش‌آموزان و دانشجویان خواسته شده مدرسه و دانشگاه را خانه دوم خود بدانند و از سوی دیگر، مسئولان برای بهبود وضعیت معیشتی معلمان و استادان تلاش مؤثر داشته باشند.

شاید یکی از زیباترین معناهای مهر همین باشد؛ اینکه با وجود همه دشواری‌های زندگی، هنوز درهای مدرسه باز می‌شود و کودکان، آینده را از پشت نیمکت‌های کلاس آغاز می‌کنند.

مهر برای بسیاری از خانواده‌ها با خاطراتی شیرین همراه است؛ دفترهای تازه، مدادهای نو، لباس مدرسه، دیدن دوباره دوستان، آشنایی با معلم جدید و هیجان نخستین روزهایی که قرار است یک سال دیگر از مسیر رشد و یادگیری را طی کنند.

اما امسال، در کنار این تصویر زیبا، نمی‌توان به کودکانی فکر نکرد که فرصت ادامه دادن این مسیر را از دست دادند.

میناب در ذهن بسیاری از ما با یک اندوه ماندگار گره خورده است.

خانواده‌هایی بودند که فرزندشان را با امید راهی مدرسه کردند؛ با همان دلشوره شیرین پدرانه و مادرانه‌ای که پشت رفتن هر کودک به مدرسه وجود دارد. قرار بود آن کودک درس بخواند، دوست پیدا کند، بازی کند، بزرگ شود و روزی داستان زندگی خودش را بنویسد.

اما برای برخی خانواده‌ها، آن آینده هرگز فرا نرسید.

همین است که گاهی نمی‌توان از مهر نوشت و به یاد کودکی نیفتاد که جای او در کلاس خالی مانده است.

کودک، جهان کوچکی دارد؛
یک خانه، یک خانواده، چند دوست، یک معلم، چند کتاب و هزاران رؤیای کوچک و بزرگ.

او نباید بار نگرانی‌های دنیای بزرگسالان را بر دوش بکشد.
نباید زودتر از موعد با مفهوم فقدان آشنا شود.
نباید مدرسه برایش تداعی‌کننده ترس باشد.

حق هر کودک است که مدرسه را با امنیت، آرامش و شوق به خاطر بیاورد.

حق اوست که در حیاط مدرسه بدود، در کلاس سؤال بپرسد، از اشتباه کردن نترسد، دوست پیدا کند و برای آینده‌اش رؤیا بسازد. و این، مسئولیت مشترک همه ماست؛ خانواده، معلم، مدرسه و جامعه.

اگر می‌خواهیم فردای ایران روشن‌تر باشد، باید امروز کودکانمان را جدی بگیریم؛ آموزش باکیفیت، سلامت، امنیت، آرامش روانی، فرصت برابر و معلمی که با انگیزه و منزلت در کلاس حاضر شود، از مهم‌ترین سرمایه‌های آینده کشورند.

مهر فقط ورق خوردن یک تقویم نیست. مهر یادآوری می‌کند که هنوز نسلی در حال بزرگ شدن است و آینده‌ای در راه است.

پس امروز، وقتی زنگ مدرسه به صدا درمی‌آید، برای همه کودکان ایران آرزو کنیم سالی سرشار از یادگیری، دوستی، آرامش و امید داشته باشند.

برای معلمان آرزو کنیم خستگی‌هایشان با دیدن رشد دانش‌آموزانشان جبران شود. برای خانواده‌ها آرزو کنیم هر روز، فرزندشان را سالم و خندان در آغوش بگیرند. و برای کودکانی که دیگر در میان ما نیستند، سهمی از این مهر را با یاد و احترام نگه داریم؛ کودکانی که می‌توانستند امروز پشت یک نیمکت باشند، کتابی را ورق بزنند و درباره آینده‌شان خیال‌پردازی کنند.

شاید بهترین ادای احترام به آنان این باشد که قدر کودکان امروز را بیشتر بدانیم.

مهر آمده است تا دوباره به ما یادآوری کند:

آینده هر سرزمین، پیش از آنکه در جایی دور ساخته شود، در کلاس‌های درس و در ذهن و دل کودکان آن سرزمین شکل می‌گیرد.

از مهر امسال چه انتظاری داریم؟

• از دانش‌آموزان: با پرسشگری، تلاش، اخلاق و احترام، یادگیری را جدی بگیرند؛ مدرسه را فقط محل گرفتن نمره ندانند و برای ساختن آینده خود و کشورشان مهارت و دانایی بیاموزند.
• از معلمان: فراتر از انتقال مطالب درسی، پناه امن، الگوی اخلاقی و مشوق دانش‌آموزان باشند؛ تفاوت‌های فردی را ببینند، استعدادها را کشف کنند و امید به یادگیری را در کلاس زنده نگه دارند.
• از والدین: به جای تمرکز صرف بر نمره و رتبه، رشد همه‌جانبه فرزندشان را ببینند؛ شنونده باشند، اضطراب و فشار غیرضروری ایجاد نکنند و ارتباط سازنده‌ای با مدرسه و معلم داشته باشند.
• از مدیران مدارس: مدرسه را به محیطی امن، بانشاط، منظم، عادلانه و یادگیرنده تبدیل کنند؛ صدای دانش‌آموز و معلم را بشنوند و سلامت جسم و روان دانش‌آموزان را جدی بگیرند.
• از آموزش‌وپرورش: کیفیت آموزش، عدالت آموزشی، سلامت دانش‌آموزان، منزلت و معیشت معلمان و دسترسی برابر به فرصت‌های یادگیری را در مرکز تصمیم‌گیری قرار دهد؛ تصمیم‌ها نیز تا حد امکان بر پایه شواهد و ارزیابی مستمر باشد.
• از همه مسئولان: مدرسه را هزینه جاری نبینند؛ سرمایه‌گذاری بر آینده ایران بدانند. امنیت، کیفیت فضای آموزشی، امکانات، نیروی انسانی توانمند و حمایت از معلم و دانش‌آموز، سرمایه‌گذاری مستقیم بر نسل آینده است.

و شاید مهم‌ترین انتظار این باشد:

بیاییم کاری کنیم که هیچ کودک ایرانی از مدرسه فقط خاطره نمره و امتحان نداشته باشد؛ مدرسه باید جایی باشد که در آن احساس امنیت کند، دیده شود، یاد بگیرد، شخصیتش رشد کند و به آینده امیدوار بماند.

و اینکه: «عدالت آموزشی؛ آیا همه کودکان چهارمحال و بختیاری از یک فرصت برابر برای یادگیری برخوردارند؟»

استاندار چهارمحال و بختیاری در نشست شورای آموزش و پرورش استان در ۳۱ شهریور تأکید کرده که عدالت آموزشی باید در همه مناطق استان محقق شود و آموزش و پرورش را مسئله مشترک همه دستگاه‌های استان دانسته است.

مهر بر همه دانش‌آموزان، معلمان و خانواده‌های ایران مبارک؛
و یاد همه کودکانی که فرصت دیدن فردای خود را نیافتند، گرامی باد.

مگر میشود یاد مهر بود بدون یاد میناب ، مگر میشود پدر بود و بی خبر از درد پدران میناب، اول مهر است، و من همچنان در این اندیشه، مگر میشود یاد مهر کرد بدون یاد میناب…